Jeden z kierunków, druga ze stron. Nad nieprzejrzystością wyboru, nad nieprzekonaniem i brakiem sposobu na utrwalenie. Jeszcze stoję. Jeszcze zdaje się...mam chwilę.
Po co mi wiedzieć i drżeć? Po co to, co dawno zostało by zmięte i wyrzucone, gdyby tylko można było spojrzeć ciut dalej. Głębiej...
I już.
Nieruchomo i bezpiecznie. Dotykam tego wprost, choć przed momentem brakowało mi nie tylko odwagi. Uczę się wszystkiego. Jedynie patrząc.
Źródło zdjęcia: https://polska-org.pl/
